43 Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσ/νίκης: Sen to Chihiro no Kamikakushi

Κυριακή 10 Νοεμβρίου 2002

Ώρα: 8:30 πμ
Διάθεση: Νυσταγμένος

Καλημέρα! Σήμερα είναι Κυριακή και θα δω anime στον κινηματογράφο!

Ώρα: 10:05 πμ
Διάθεση: Ανυπόμονος...

Σε μία ώρα περίπου αρχίζει η προβολή. Ξεκινάω από το σπίτι μου ανυπόμονος για να πάω στον κινηματογράφο ΟΛΥΜΠΙΟΝ όπου γίνεται η προβολή του Sen to Chihiro no Kamikakushi (Spirited Away) στα πλαίσια του 43 φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης.

Ώρα: 10:30 πμ (περίπου)
Διάθεση: Ανυπόμονος...

Καθώς πλησιάζω στον κινηματογράφο συναντώ τον καθηγητή των Ιαπωνικών μου. Τότε μαθαίνω τα κακά νέα... Έχοντας ρωτήσει για εισιτήρια του είπαν πως στην προβολή θα πήγαιναν άτομα με προσκλήσεις και πως θα μπούνε τα άτομα με τις προσκλήσεις, μετά αν είχε κενές θέσεις θα μπαίνανε και εμείς... (Σημείωση εδώ πως το για να δεις την ταινία έπρεπε να έχεις πρόσκληση ΔΕΝ είχε αναφερθεί πουθενά στα προγράμματα του φεστιβάλ κινηματογράφου)

Ώρα: 10:35 πμ
Διάθεση: Αγχωμένος

Σύντομα καταφθάνει στο Ολύμπιον και ένας συμμαθητής μου από τα Ιαπωνικά μαζί με ένα φίλο του. Μαθαίνουν και αυτοί τα νέα. Μην μπορώντας να κάνουμε κάτι αποφασίζουμε να περιμένουμε...

Ώρα: 10:40 πμ
Διάθεση: Ακόμα Αγχωμένος....

Λίγα λεπτά αργότερα αρχίζουν να εμφανίζονται τα «άτομα» με τις προσκλήσεις... Ένας στρατός από παιδιά (που ήταν σίγουρα παιδιά του δημοτικού) εμφανίζεται από όλες τις κατευθύνσεις! Ο καθηγητής μου απόρησε με την ηλικία των παιδιών λέγοντας πως πολύ μικρά για μια τέτοια ταινία (Σημείωση, η ταινία ήταν στα Ιαπωνικά με ελληνικούς υπότιτλους), ενώ οι υπόλοιποι απορήσαμε περισσότερο με το πλήθος των παιδιών. Μέχρι τότε πιστεύαμε πως θα ήμασταν «εμείς και εμείς» στην ταινία...

Ώρα: 10:45
Διάθεση: Νευριασμένος

Λόγο του κρύου αέρα που φυσούσε ο καθηγητής μας πρότεινε να πάμε μέσα στην είσοδο του κινηματογράφου για να περιμένουμε. Μπαίνοντας μέσα ξανά ρωτήσαμε για το αν μπορούμε να μπούμε και αλλά η απάντηση ήταν η ίδια, να περιμένουμε να μπουν τα παιδιά πρώτα και μετά αν υπάρχουν κενές θέσεις θα μπούμε και εμείς... Καθώς περιμέναμε και βλέπαμε να αμέτρητα παιδάκια να έρχονται και να μπαίνουν μέσα και να γεμίζουν τον κινηματογράφο ενώ εμείς αναμέναμε στο αν θα υπάρξουν άδειες θέσεις, τότε αρχίσαμε να νευριάζουμε. Αν επρόκειτο να γίνει αυτή η προβολή μόνο με προσκλήσεις τότε γιατί δεν το ανάφεραν πουθενά; Γιατί σε κανένα πρόγραμμα δεν έγραφε τίποτα; Γιατί σε τελική ανάλυση εμείς που θα πληρώναμε εισιτήριο έπρεπε να καθόμαστε περιμένοντας το πότε και αν θα μπούμε....

Ώρα: 10:58 (περίπου)
Διάθεση: Επιτέλους!

Δέκα λεπτά και κάτι έχουν περάσει από την τελευταία φορά που ρωτήσαμε αν μπορούμε να μπούμε. Κάνουμε την ίδια ερώτηση για μια ακόμα φορά και επιτέλους πήραμε την πρώτη θετική απάντηση σήμερα! Μπορούσαμε να μπούμε! Και ακόμα καλύτερα, χωρίς να πληρώσουμε εισιτήριο! Όχι πως το να πληρώναμε εισιτήριο μας απασχολούσε αλλά κάτι είναι και αυτό για την ταλαιπωρία μας. Μπαίνοντας μέσα στην αίθουσα, τι να δει κανείς... Μια αίθουσα γεμάτη παιδιά με πολύ ελάχιστες κενές θέσεις! Η ελάχιστη χαρά που πήραμε με την είσοδο μας χάθηκε όταν ήρθαμε αντιμέτωποι με το πρόβλημα του που θα κάτσουμε και πως θα κάτσουμε να δούμε το anime ανάμεσα σε τόσους διαόλους που δεν λένε να ησυχάσουν; Βρίσκοντας δύο κενές θέσεις έκατσα εγώ με τον καθηγητή μου και ο συμμαθητής μου μαζί με τον φίλο του αναζητούν δύο θέσεις ακόμα. Τότε ο φίλος του συμμαθητή μου αποφασίζει πως δεν μπορούσε να δει ένα anime μέσα σε τόσα παιδιά και αποχώρησε. Τελικά μια γυναίκα που καθόταν με το παιδί μετακίνησε τα πράγματα της που είχε βάλει στη θέση δίπλα μου και έτσι και ο συμμαθητής μου έκατσε και αυτός. Τότε εμφανίστηκε και ένας ακόμα συμμαθητής μου από τα Ιαπωνικά, πήγε όμως στις πρώτες σειρές για να βρει θέση...

Ώρα: 11:07
Διάθεση: Ανάμεικτα συναισθήματα...

Αφού ρώτησα τον καθηγητή μου για την ώρα, απόρησα λέγοντας πως πρέπει να είχε αρχίσει. Ο συμμαθητής μου όμως δίπλα μου με θύμισε πως στη Ελλάδα είμαστε.... Περιμένοντας την ταινία να αρχίσει, άρχισα να καταγράφω μερικούς διάλογους που δείχνουν την όλη κατάσταση που επικρατούσε... Η γυναίκα που καθόταν δίπλα μας, λεει στο 6-χρόνο, ίσως 7-χρόνο κοριτσάκι της. "Έχει πάρα πολύ ωραία μουσική, θα σε ενθουσιάσει εσένα που σου αρέσει η μουσική"... Και αναρωτιέμαι εγώ, τώρα τι θα κρίνει από την μουσική ένα τόσο μικρό παιδί. Λόγο του ότι με έτρωγε η περιέργεια να μάθω πως μαζεύτηκαν τόσα παιδιά ρώτησα δύο γυναίκες που καθόντουσαν με τα παιδιά τους μπροστά μας, «Εσείς από που μάθατε για αυτήν την ταινία;». «Από που μάθαμε;» ρωτάει η μία την άλλη και η δεύτερη μας απαντά «Από το σχολείο». «Κατάλαβα, φέρανε σχολείο εδώ» είπα γυρνώντας στον συμμαθητή μου... «Όχι αρκιβώς!» είπαν οι γυναίκες από μπροστά. Τελικά μας εξήγησαν πως ο σύλλογος γονέων και κηδεμόνων του σχολείου στο οποίο πάνε τα παιδιά τους, τους είπε για την ταινία και έδινε προσκλήσεις σε όσους ήθελαν να πάνε να δουν την ταινία. «Εσείς εδώ, δημοσιογράφοι είστε;» μας ρώτησε η μία από τις δύο γυναίκες μάλλον λόγο του ότι εγώ κρατούσα συνέχεια ένα σημειωματάριο και έγραφα. «Μαθένουμε Ιαπωνικά και μας ενδιαφέρουν τα Ιαπωνικά κινούμενα σχέδια λόγο του ιδιαίτερου σχεδίου τους» είπε ο συμμαθητής μου προσπαθώντας να πει εν συντομία τον λόγο που βρισκόμασταν εμείς εκεί.... (Άντε τώρα να αρχίζαμε και να εξηγούσαμε το τι εστί anime...) «Α, μαθαίνετε Ιαπωνικά» είπε η μία γυναίκα και τότε η δεύτερη την ρώτησε αν θα είναι στα Ιαπωνικά η ταινία. «Ναι» ανταποκρίθηκε η άλλη. Ακούγοντας αυτά η γυναίκα με το 6-χρόνο κοριτσάκι δίπλα μας σηκώθηκε και έφυγε! Μάλλον και αυτή όπως και αρκετοί άλλοι θα νόμιζαν πως η ταινία θα ήταν πλήρως μεταγλωττισμένη στα Ελληνικά και όχι στα Ιαπωνικά με ελληνικούς υπότιτλους... Αφού φώναξα και τον δεύτερο συμμαθητή μου να κάτσει στην κενή θέση (πλέον) δίπλα μας, συζήτησα λίγο με τον καθηγητή μου για τις πολιτισμικές διαφορές Ιαπωνίας - Ελλάδα. «Γιατί έφεραν τόσο μικρά παιδιά;» Με ρώτησε και συνέχισε λέγοντας πως έπρεπε να φέρουν παιδιά από γυμνάσιο - λύκειο. Τότε του είπα όμως πως σε εκείνη την περίπτωση δεν θα πήγαινε σχεδόν κανείς. Επίσης μου είπε πως η ταινία που περιμέναμε να δούμε είχε μεγάλη επιτυχία στους Ιαπωνικούς κινηματογράφους πέρυσι και πως δεν την είδα παιδιά τέτοια ηλικίας όπως ήταν τότε μέσα στην αίθουσα αλλά πολύ μεγαλύτερα και ενήλικες...

Ώρα: 11:30-5
Διάθεση: Αυτά τα παιδιά αρχίζουν να γίνονται ιδιαίτερα εκνευριστικά....

Σε μισή ώρα περίπου αφότου μπήκαμε στην αίθουσα, μία εκπρόσωπος μάλλον του φεστιβάλ μας ευχαρίστησε που ήρθαμε και μας είπε πως θα δούμε μια ταινία από την Ιαπωνία. Ο τίτλος της ταινίας, "Διακοπές στην χώρα των θαυμάτων" (!) Για να μην πολυλογώ αρχίζει επιτέλους η ταινία κατά την διάρκεια της οποίας μεταξύ άλλων έγιναν τα εξής:

• 15 λεπτά από την έναρξη της ταινία και για ένα λεπτό περίπου η εικόνα προβάλλονταν πολύ ψηλά που είχε ως αποτέλεσμα να φαίνεται μόνο το κάτω μισό μέρος της ταινίας.

• Ένα μωρό κλαψούρισε δύο φορές.

• Μερικά (πολύ λίγα όμως) άτομα σηκώθηκαν και έφυγαν....

• Κατά την μέση περίπου της ταινίας τα παιδάκια μπροστά μας πείνασαν και άρχισαν να τρωνε Hamburger γνωστής αλυσίδας fast food. (Καλά μέσα στον κινηματογράφο;!)

• Σε μια όχι τόσο παιδική σκηνή μερικά από τα παιδάκια άρχισαν φοβούνται και έλεγαν το ένα στο άλλο «Κλείσε τα μάτια σου! Κλείσε τα μάτια σου!»

• Λίγο μετά την μέση της ταινία κάποια παιδιά βαρέθηκαν και άρχισαν να χασμουριούνται, να λένε «Τωρα τελειώνει...» ή «Στην αρχή με άρεσε, τώρα δεν με αρέσει»

Τελειώνοντας θα ήθελα να γράψω κάτι που άκουσα βγαίνοντας από τον κινηματογράφο: «Δεν το κατάλαβα...»

Η περίληψη του Sen to Chihiro no Kamikakushi
43 Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσ/νίκης: Sen to Chihiro no Kamikakushi
...και οι εντυπώσεις...

(11-11-2002)

 

⇑πάνω⇑